Lieve Pa, Opa en echtgenote van Hilda.

 

Je hebt ons moeten verlaten omdat het lichaam te moe was om de tweede longontsteking te kunnen verwerken na een ziekte periode van 71 dagen op de intensieve zorg afdeling en twee dagen op de hartbewaking. Je zou op 10 april 2008 73 jaar zijn geworden, een leeftijd die je niet mocht bereiken. We zijn je zeer dankbaar dat je ons de kans hebt willen geven om je te vertellen hoezeer we van je houden en dat we trots zijn op jou zoals je bent en was in al je hoedanigheid. Die kans hadden we nodig want op 29 december 2007 werd je zo plotseling ziek dat we toen die gelegenheid niet hebben gekregen.

 

Hans, Johannes Cornelis van Rutten, werd geboren in ’s Gravenhage 1935. Hij was het vierde kind en 3de zoon van David Cornelis van Rutten en Amalia Cornelia Maria Vos. In 1940 is daar nog een zusje aan toegevoegd. Pa zijn jeugd heeft hij moeten doorbrengen in de Achterhoek bij een pleeggezin vanwege WOII . Het is ook daarom dat de Achterhoek, zeg maar rond Varsseveld, een speciale plaats in nam en hij daar graag naar toe ging rond 4 mei. Nadat de oorlog was afgelopen is het gezin herenigd en in Delft gaan wonen aan de Laan van Altena. Daar is zijn vader erg creatief geworden en heeft diverse mooie dingen gemaakt van conserven blikjes zoals diverse boten met als grootste boot de ‘Willem Ruis’. Dit schip heeft zijn vader niet af kunnen maken en Pa is deze boot samen met Tante Lia (zijn jongste zusje) op het spoor gekomen en heeft hem weten de redden uit een stoffige hoek van een museum. Zijn vader was creatief en kunst zinnig, eigenschappen die Pa zeker mee heeft gekregen.

 

In 1955 vervulde hij zijn dienstplicht als Radar specialist en leerde Hans Swart kennen. Deze zijn al die jaren goede vrienden gebleven. Toen zijn zusje later in de jaren ’58 bij de ANWB ging werken en daar een vriendin kreeg, leerde Pa deze vriendin ook kennen en werd verliefd op haar. Pa heeft in 1960 van zijn vader afscheid moeten nemen. Na deze moeilijke periode trouwde hij Hilda in dat zelfde jaar en vestigden zich in Maastricht. Eenmaal een ‘huisje,boompje’ te hebben moest er toch ook een ‘beestje’ komen. Dat werd Rick in 1962. In 1963 werd daar nog een tweede zoon Tom aan toegevoegd. Voorlopig was dat wel genoeg moesten ze gedacht hebben want het heeft een poos geduurd voordat er uitbreiding kwam. Pa verdiende rond die tijd zijn brood met een firma in Elektronica Buizen. Daarna heeft hij zich in een avontuur met zijn wijlen broer Ruud gestort waarin hij zich kon uitleven met het uitvinden en ontwikkelen van een baksteen sorteermachine. Een grote klant had belangstelling dus dat zag er goed uit. Doch door omstandigheden werd de opdracht gemist.

 

Een zware tijd met grote donkere wolken boven onze familie. Deze ontwikkelingen hebben ook niet bijgedragen tot een hechte familie band met zijn broers en zus Ria. Een raadsel en onbegrip dat hij al die jaren heeft meegedragen. Troost vond hij bij Ma, Tante Lia en hun buren Tante Jose en wijlen Oom Loek uit Bunde. In Bunde heeft Pa een ernstig ongeluk gekregen met een schroevendraaier waarbij hij zijn linker oog moest verliezen. Toen hij bij Hokatex ging werken als verkoper en het rayon had rond Rotterdam hebben ze besloten om in Vlaardingen te gaan wonen. Daar kwam de uitbreiding van het gezin met dochter Monique in 1968. In diezelfde jaren hebben we ook veel avonturen met Hans en Afra Swart beleefd. Een van de hoogte punten was de vakantie op de Harskamperdennen in de Veluwe. Daar aan de Lepelaarsingel is Pa ook actief geweest in de Soos. Vele gezellige avonden en activiteiten hebben daar plaats gevonden. Ene heer Koos de Labije woonde ook in die flat en had een fascinerende hobby, zee aquariums. Pa en Ma zagen ook wel wat in zo’n water bak met vissen en al snel stond de woonkamer gevuld met een grote waterbak die gekoeld werd door een diepvriezer. De inhoud van die waterbakken werden gevangen op de vele vakantie reizen die we als gezin maakten naar Spanje en Frankrijk. De kneepjes van het vangen hebben we geleerd van Koos.

 

In 1970 zijn we vanwege een rayon wijziging in Gorinchem komen wonen. Een mooie drive-in woning aan de Citadel. Zijn kinderen zijn hier opgegroeid. Door de nieuwsgierigheid en behulpzaamheid van Rick is de vriendschap met Willem Top gegroeid. Hij is een goede huisvriend van Pa en Ma geworden en een raadgever in moeilijke situaties. De familie had de belangstelling voor techniek met de paplepel binnen gekregen en het is aan wijlen oom Jos te danken dat we bijna met z’n allen HAM Radio Zendamateurs zijn geworden. Dat had het voordeel dat wij als kinderen konden mee varen met de investeringen van Pa en Ma. Veel hebben we geleerd en gebouwd. Pa heeft zelfs nieuwe ontwikkelingen gemaakt voor zijn bedrijf om nog meer verkoop te genereren. Door reorganisatie is hij uiteindelijk na zoveel jaren verkoper te zijn geweest een technisch medewerker geworden en moest onder anderen hete luchtdrogers plaatsen op nieuwe locaties. Dat was zwaar werk, boren in beton en meestal boven je eigen lichaamslengte. Zeker als alles ook nog een recht moest hangen en dat met 1 oog. Maar Pa was vindingrijk en ontwikkelde overal ‘tools’ voor om de klus goed te kunnen klaren.

 

Doch zijn vrijheid in het werk werd steeds meer beperkt door collega’s en kwam het moment dat hij van Voorburg naar Utrecht over geplaatst zou worden. Dit heeft hij niet goed kunnen verkroppen en dat resulteerde in een overspannen Pa wat hem in de ziektewet bracht. Na veel gepraat en een rechtzaak is hij uiteindelijk ontslagen en kwam er weer een beetje rust in het leven. Pa zat in de AOW en dat leverde hem veel vrije tijd op die hij begon te gebruiken om zijn stamboom uit te zoeken. Samen met Ma werden archieven bezocht en werden er honderden kopieën van allerlei documenten gemaakt. Zo kon Pa het thuis beter nakijken en verwerken in de computer.

In 1989 is zijn dochter getrouwd met Rob. Pa en Ma zijn, nadat hun oudste zoon Rick als laatste het ouderlijk huis had verlaten verhuisd naar een kleinere woning aan het Pad. In 1990 is zijn eerste kleinkind Jeroen geboren. Trots als hij was op zijn dochter en schoonzoon.

 

In 1991 wordt een tweede kleinkind Annehil geboren die al snel het koos naampje Ruttentuttel kreeg. Pa is in die tijd ook de binnenhuis architect van Rick en Gerliza geworden. Hij heeft altijd creatieve oplossingen voor problemen die zo op het pad komen van verbouwingen of herinrichtingen van andermans woning. In 1992 is Esther geboren als derde kleinkind en in 1993 Jannelie als vierde. In dat zelfde jaar is Tom getrouwd met Louise. Relatief  bleef het de volgende jaren rustig en bouwde Pa en Ma een goede relatie op met hun buren Anja en Fred, Jolanda en Bas en Tamara en Arjan. In 1994 is het 5de kleinkind Dennis geboren. Pa en Ma hebben een grote reis naar Amerika ondernomen. De reis was door hun zelf samengesteld en geboekt via Internet. Zij hebben ervan genoten en zijn daar lange tijd vol van geweest. In 2000 melde zich een nieuwe uitbreiding aan. Zijn 6de kleinkind Sanne werd geboren. In 2002 zijn 7de en 8ste kleinkind Melinda en Robin. In deze jaren gingen Pa en Ma minstens elk jaar op vakantie naar Cadeques Spanje waar ze genoten van de zon en van elkaar.

 

Ca. 2004 werd de eerste versie van de website www.ruttentuttels.nl in de lucht gezet. We hebben Pa weten te overtuigen dat al die informatie over onze familie misschien meer opleverde aan contacten en feedback als je ze openbaar zou maken via Internet. Helaas is dat altijd uitgebleven op een uitzondering na. Pa klaagde altijd dat de bezoekers maar kort op de site waren en er nooit een reactie kwam. Toch bleven we er in geloven en heden ten dage wordt er veel gebruik van gemaakt waar Pa en Ma al die jaren hun tijd (meestal meer dan 8 uur per dag) en geld in hadden gestoken. Zelfs op zijn ziektebed wilde hij weten zodra hij het kon vragen hoe het met de site ging. Een inspirator puur sang.

 

Op 9 mei 2005 heeft Pa een hartstilstand gehad en is toen gereanimeerd. Hij heeft toen 4 weken op de Telematrie afd. gelegen en is daarna in het ziekenhuis te Utrecht opgenomen en heeft hij een ICD gekregen. Geen blijvende schade opgelopen maar wel dat zijn hart nog maar voor 19% werkte. Tussen Rob en Monique is het stuk gelopen en heeft Monique een eigen stekkie moeten zoeken. Dat is gelukt en in 2006/2007 hebben we daar met z’n allen veel werk verzet op er iets van te maken. Pa was de bedenker van veel zaken en wij voerden het uit. Merkbaar was dat het Pa allemaal wel een beetje zwaar begon te worden. Ook het lopen dat hij elke ochtend deed in zijn eentje of samen met Ma werd ook steeds moeilijker. In oktober 2007 is Pa opnieuw opgenomen in het ziekenhuis vanwege zijn schildklier functie. Daarvoor is hij een week in het ziekenhuis gebleven en met medicijnen is het toen weer beter gegaan. Eerste kerstdag hebben Pa en Ma bij Rick meegegeten met gourmet nadat Rick via een kanaaltje erachter kwam om Kerstavond dat Pa en Ma alleen eerste kerstdag zouden zijn. In Rick’s ogen kon dat niet en heeft ze toen uitgenodigd.

 

Tweede Kerstdag was gepland om samen met Monique en Rick + familie te komen eten bij Pa en Ma. Ouderwetse gevulde kalkoen stond op het programma. De maaltijd was geslaagd en ook Pa heeft er van genoten. Toch het ging de dagen erna niet lekker met Pa. Het werd zo erg dat Ma besloot een bed beneden te zetten zodat Pa de WC kon halen. Dit was de 28ste en toen Ma de 29ste beneden kwam na een nachtrust had Pa het koud. Later heeft Pa zijn bed vervuild en moest Ma het verschonen maar kreeg Pa niet meer uit bed. Daarop heeft ze Rick en Gerliza gebeld om te helpen. Bij aankomst van Rick schrok deze zodanig dat hij opnieuw de post heeft gebeld en gezegd dat ze echt langs moesten komen daar hij het niet vertrouwde. Dokter Hellings is na ca. 30 minuten langs gekomen en Pa onderzocht. Dat was de eerste keer dat we getuigen waren van de werking van de ICD. De dokter constateerde een long ontsteking aan de rechter kant en liet Pa ophalen met een ambulance. Eenmaal in het ziekenhuis is de ICD zo vaak afgegaan dat Rick het niet meer kon aanzien. Op de hartbewaking hebben ze zijn hart onder controle gekregen met medicijnen.

 

Op 31 december hebben Hilda en Rick oud en nieuw doorgebracht bij Pa. Op 1 januari is hij verplaatst naar de intensive zorg en aangesloten op een beademingsmachine. Al die tijd heeft hij geslapen en was er geen contact totdat de medicatie op onze hint werd verhoogd van de schildklier. Pa begon te herstellen en op te knappen. Op een gegeven moment kon hij zelfs weer zonder hulp van de machine ademen en kreeg hij een zgn. spraak klepje, waarmee hij kon praten. Eindelijk konden we communiceren en elkaar duidelijk maken dat we allemaal van hem hielden en trots op hem waren. Hij is zelfs nog uit zijn bed geweest om in een stoel te zitten en ijs... ja ijsjes daar lustte hij wel pap van. Hij was een groot verbruiker geworden. Het ging zo goed dat hij bijna op het punt stond naar een gewone afdeling te gaan tot het mis ging. Rick en Gerliza waren het weekend van 8 maart in Limburg om het 40jarig huwelijk te vieren van zijn schoonfamilie toen bleek dat Pa op 8 maart alleen maar sliep en verder niets kon doen.

 

Op 9 maart kreeg Pa hoge koorts en werd gelijk voorzien van antibiotica. 10 maart in de ochtend was de bloeddruk terug gevallen maar hebben ze met vocht weer kunnen herstellen. ’s middags is dat opnieuw gebeurd maar toen reageerde Pa daar niet meer op waarop het ziekenhuis besloot de familie te waarschuwen. Om 15:00 was iedereen aanwezig en is Pa naar een andere kamer gebracht wat voor ons meer rust gaf om samen te zijn  met Pa. De wake is gestart. We zijn met zijn allen bij Pa gebleven tot Louise om 02:00 naar huis moest vanwege de kinderen. Pa was de nacht stabiel maar om 07:35 op 13 maart 2008 begonnen de monitoren veranderingen aan te geven. Pa overleed vredig om 07:50 in de morgen, helaas te snel voor Louise om tijdig aanwezig te kunnen zijn. 71 dagen op intensieve zorg, net voor dat hij 73 zou worden.

 

Wat zullen we zijn :       adviezen over het inrichten van woningen

                                 het starten van een gesprek en dan stoppen zonder het af te maken

                                 humor

                                 luisterend oor voor zijn naasten

                                 vragen met vragen beantwoorden

                                 zorgen over zijn gewicht

                                 steun

                                 liefde voor de kleinkinderen

                                 technische oplossingen voor uitdagingen

                                 inspiratie voor de stamboom

missen.

 

Moge hij ruste in vrede en waken over Hilda en haar familie.