Maandagmorgen 09 Mei 2005. Tijd 7.00 uur.

 Mijn naam is Hans van Rutten, net 70 jaar geworden en bijna 45 jaar getrouwd met mijn vrouw Hilda. We hadden net ontbeten en koffie gedronken en maakten aanstalten om te vertrekken. Hil moest naar mijn schoondochter Louise om later een van mijn kleindochters naar school te brengen, ik om de gebruikelijke ochtendwandeling te maken ( 70 minuten). Deze dagelijkse wandelingen maak ik al jaren om in beweging en fit te blijven. Toen ik echter,vanaf de bank, wou opstaan zei iets in mijn hoofd dat dit er voor vandaag niet in zou zitten. Ik zei tegen Hil: bel Louise maar op dat je niet kunt komen en bel vervolgens de dokter want er gaat iets niet goed. Op de vraag van haar wat er aan de hand was kon ik dat niet  beschrijven een soort van zesde zintuig dat in werking trad. Ze belde de huisartsenpost op, maar ook zij kon niet uitleggen wat er aan de hand was. Toen moest ik het zelf proberen, lukte ook niet. Mijn vrouw nam de telefoon weer over en kreeg de mededeling dat we terug zouden worden gebeld. Zij belde terug met de mededeling dat we bij de huisartsenpost langs mochten komen . Hil durfde mij echter niet alleen te laten terwijl zij de auto ging halen. Onze bevriende buurvrouw Anja werd gevraagd om even bij me te komen zitten, Hil vertelde haar in het kort wat er aan de hand was. Toen Hil met de auto voor de deur stond , durfde ik niet op te staan. Anja zei toen dat we onmiddellijk 112 moesten bellen voor een ambulance. Hil belde dus onmiddellijk 112 en aansluitend ook onze dochter Monique die direct Rick belde en Rick belde daarna Gerliza. Inmiddels was ook onze schoondochter Gerliza aangekomen voordat de ambulance kwam. Kort daarop stond de ambulance en de auto van de dokterspost voor de deur. Een opmerking van de arts van de huisartsenpost kan ik mij herinneren, dat men het wel overdreven vond om twee units te laten komen. In een later stadium heeft de desbetreffende dokter haar excuus aangeboden. Een andere buurvrouw Tamara kwam ook nog even polshoogte nemen. Naar wat ik later heb vernomen ging het niet helemaal goed, het ambulance personeel heeft nog thuis getracht mijn hartritme ( 200 slagen) 2 x met medicijnen te stabiliseren en toen dit niet lukte werd de gok genomen om mij met grote spoed per ambulance naar het Ziekenhuis af te voeren. De ambulance moest plotseling onderweg stoppen en mijn vrouw, die achter de ambulance aanreed,stopte dus ook. Zij ging vragen wat er aan de hand was maar moest even wachten en kreeg vervolgens te horen dat ik een hartstilstand had gekregen maar inmiddels met succes was gereanimeerd.( Mede door het snel en juist reageren van Hil, Anja en het ambulance personeel heb ik dit in eerste instantie overleefd! En natuurlijk niet te vergeten dat Engeltje op mijn schouder ). De rit ging weer door naar het ziekenhuis en op de spoedeisende hulp werd ik door de dienstdoende cardioloog Dr.Ziegler  onderzocht. Zij constateerde dat ik op dat moment een achterwand infarct had en nam contact op met het UMC te Utrecht. Er werd onmiddellijk besloten om mij daarheen door te sturen, om te worden gedotterd. Intussen was Gerliza weer op weg naar het ziekenhuis en zou mijn vrouw met haar meerijden naar Utrecht. Het ambulance personeel vond dit niet juist zodat mijn vrouw met de ambulance mee reed. Door het drukke verkeer ,vanwege het spitsuur, met loeiende sirene op weg naar Utrecht. Gerliza is toen op eigen gelegenheid naar Utrecht gereden. In het UMC stond men de ambulance al op te wachten. Direct na aankomst heeft men mij met spoed getracht te dotteren..Dit lukte echter niet en men heeft deze ingreep moeten stoppen. Ik moest een aantal uren op de afdeling Hartbewaking blijven om te controleren of alles, in verhouding goed ging. Inmiddels was Gerliza daar ook gearriveerd , zij was een belangrijke morele steun voor Hilda. Gedurende deze tijd werd ik zeer onwel en moest men de reeds opgeroepen ambulance terug sturen. Nadat ik medicijnen gekregen had en mijn maag en darmen geleegd waren ging het beter, zodat de ambulance opnieuw werd opgeroepen. Ik werd toen met de ambulance weer teruggebracht naar het streekziekenhuis in Gorinchem. Hier belande ik op de afdeling hartbewaking (H-B Unit) waar met behulp van een monitor mijn vitale functies konden worden gecontroleerd. Op deze afdeling maakte ik kennis met een van mijn eerste lotgenoot de heer Verhoef.

Donderdag 12 Mei,

Vandaag ben ik overgeplaatst naar afdeling 3 Oost waar bijna een ieder bewaakt werd door een Telemetriezender (Kastje). Om precies te zijn op kamer 341 (4 bedden) Hier bleken reeds 3 lotgenoten te liggen. En wel mevrouw Noordenbosch (een dame die het grootste deel van haar leven op zee heeft doorgebracht), heer Peele en dan niet te vergeten onze  gezellige ex groenteboer de heer de Bruin. Er ontstond onmiddellijk een hechte band tussen ons vieren. We  hebben veel steun aan elkaar en plezier  gehad, zowel onderling als zijnde lotgenoten, alsmede met de allerliefste en toegewijde verpleging van deze afdeling. Toen ik geleerd had wat het verschil was tussen bak- en stuurboord kwam ik in dienst bij mevrouw Noordenbosch als “James”. Maar zoals hier op elke afdeling gebruikelijk is kwamen er ook een aantal wisselingen .De een mocht naar huis en de ander werd b.v. overgeplaatst naar het UMC te Utrecht.

Woensdag 18 Mei,

Vandaag mocht de heer de Bruin op de verjaardag van zijn vrouw naar huis en kwam mevrouw van Drunen op zijn plaats en voor heer Peele kwam mevrouw Gerritse in de plaats. Zij dacht vandaag weer naar huis te mogen maar dat ging niet door, s’ avonds heb ik een gesprek gehad o.a. over wat voor beslissingen je, na je thuiskomst, moest durven nemen,omdat je eigen gezondheid voorop moet staan. Zij had het er in ieder geval best wel moeilijk mee. Ik hoop toch dat ons gesprek een positieve bijdrage heeft geleverd.

En ook nu weer kon men steun bij elkaar zoeken als een van ons weer in een dip zat en dat gebeurde gewoon zo af en toe.

Donderdag 19 Mei,

Vandaag is Mevr.Blom bij ons op de kamer gekomen in de plaats van Mevr. Gerritse

Maandag 23 Mei.

Ik werd  met de ambulance naar het St Antonius ziekenhuis gebracht in Nieuwegein voor een Hartspiercintigrafie . Het is een onderzoek naar de doorbloeding van de hartspier zonder en met belasting en met behulp van een  inspuiting van radioactieve contrastvloeistof. Na een pauze van 45 min, werd je met onderzoektafel en al, liggend op je buik langzaam automatisch in een grote koker geschoven. Deze bleek voorzien te zijn van Röntgen apparatuur. In een flits kwam de gedachte bij mij op dat er een overeenkomst bestond tussen dit onderzoek en de werkwijze in een crematorium. Spookte hier oude TV beelden door mijn hoofd ? Overdreven, dat kan, maar dat was mijn ervaring! Deze sessie duurde 18 min waarin rondom foto’s van mijn hart werden gemaakt. Hierna volgde de belastingsproef. (Normaliter met fietsen). De belasting, bij mij, werd op een of andere manier kunstmatig met medicijnen uitgevoerd en een uitermate onprettige ervaring volgde. Misschien had een  betere uitleg vooraf, wat me te wachten stond, wel op zijn plaats geweest.  Een troost en mogelijk voor sommigen  een geruststelling, er was een dokter bij aanwezig. Hierna volgde weer een pauze, van 45 min, in welke tijd je de meegekregen maaltijd moest nuttigen, inclusief een beker chocolade melk. (van om de hoek) Toen werd er een tweede serie foto’s gemaakt gedurende 18 min. Na afloop moest je de medicijnen innemen die je meegekregen had. Vervolgens per ambulance terug naar Gorinchem. De dagen verstreken hetgeen ook betekende dat de kamergenoten wisselden. Helaas  kreeg de ziekenhuisleiding ineens het idee om ons over verschillende kamers te verdelen, een soort  hergroepering of zoiets, met of zonder  telemetriekastje. Eigenlijk een beetje onmenselijk, het werkelijke nut hiervan zullen we wel nooit begrijpen. Dus mevrouw van Drunen vertrok naar een andere kamer en hiervoor kwam mevrouw Azahoun in de plaats. Met deze Marokkaanse, kreeg ik goed contact. We werden goede “ Buurtjes” , met veel begrip en respect voor elkaar. Ook zonder woorden konden we elkaar redelijk goed begrijpen, dacht ik. ( Haar zoon zal echter wel nooit begrijpen, waarom dat ik geen nieuwe haring lustte.) Maar verder was het voor mij in ieder geval een niet te vergeten ervaring  kennis te mogen maken met deze vrouw en haar naaste familie. Ook met mevrouw Blom heb ik hele gesprekken gehad. Ook mevrouw Noordenbosch werd verplaatst naar een andere kamer en hiervoor kwam mevrouw v.Hattem in de plaats. En mevrouw Blom ging niet geheel voldaan, ook naar huis. Hiervoor kwam  de heer Dammers. in de plaats.

Zaterdag 4 Juni.

Vandaag vierden we met de hele familie de 65 verjaardag van Hil in de familiekamer van het ziekenhuis. Compleet met de benodigde koffie, frisdrank en  gebak. Al met al was het toch heel gezellig gezien de omstandigheden. Helaas had mijn “buurtje” het op deze feestelijke dag een beetje moeilijk, zacht uitgedrukt. Zondag werd een dag, dat wij als kamergenoten, even flink steun bij elkaar moesten zoeken. Heer Dammers werd onwel, hij had het al vanaf het begin erg moeilijk en dat werd hem dan ook bijna noodlottig. Maar de reddende Engeltjes waren er hier ook op tijd bij. Veel consternatie ook bij het bezoek maar het liep  goed af. Met in hoofdzaak ons drietjes (kamergenoten) zijn we in de familiekamer weer een beetje tot rust gekomen. Die avond kreeg ik een vertrouwelijk gesprek met mevrouw.van Hattem. De volgende dag mocht zij alweer onverwachts  naar huis vermoedelijk zonder een echte oplossing Toen kreeg ik de mededeling dat ik naar Utrecht zou worden overgeplaatst om te kijken wat men verder met mij zou kunnen doen, bypass was om technische redenen niet mogelijk Mogelijk was een inwendige defibrillator de juiste oplossing ( Dr. van Rossum.)  

Maandag 6 Juni.

Per ambulance naar Utrecht en daar kwam ik opnieuw in een kamer te liggen geschikt voor 4 personen, maar op dat moment was ik de enige patiënt. De bedoeling was dat ik die zelfde dag gelijk een EFO onderzoek zou krijgen dit ging echter niet door, dus voor niets nuchter. Net als in Gorinchem werd je hier ook dag en nacht bewaakt, door het zgn. “kastje” (Telemetrie), voor je eigen veiligheid als er onverhoopt iets mis zou gaan. Hoewel dit niet de bedoeling was van dit systeem, kon je hier op de gang kijken via een scherm, hoe de stand van zaken met je was en ook van je lotgenoten. Later kwam er op de kamer nog een jongen te liggen van 14 jaar. Hij ging regelmatig op de monitor kijken hoe zijn hartslag was ten opzichte van de mijne. De volgende dag, een meisje van 16 en nog een jongen van 19 jaar. Samen met Hil  kreeg ik toestemming om mevrouw van Drunen te bezoeken die hier eerder was geopereerd. De heer Verhoef konden we niet zo gauw vinden.  

Dinsdag 7 Juni.

Een lid van de verpleging deed  mij het voorstel om mij over te plaatsen naar een eenpersoons kamer. Na lang aarzelen heb ik dat voorstel toch maar aangenomen. De overgang van een vierpersoonskamer,naar een eenpersoonskamer leek me erg eenzaam. Maar achteraf absoluut geen spijt mede door het feit dat de jongere kamergenoten na een dag al weer naar huis mochten. Zover ik mij kan herinneren was het vandaag dat ik de dochter van mijn Marokkaanse " buurtje " uit het Ziekenhuis van Gorinchem tijdens mijn wandeling op de gang ontmoette. Ze vertelde dat haar moeder zojuist was opgenomen voor een verdere behandeling en dat ze vandaag of morgen weer naar huis mocht. Ik bracht haar een kort bezoek en in de loop van de dag bleek dat zij en haar dochter een nacht bleven logeren. Het gaf ons de gelegenheid om ‘s avonds nog een aangenaam gesprek te voeren. De volgende dag werden ze opgehaald door een zoon en broer en vertrokken ze richting huis.

Woensdag 8 Juni,

Vandaag kreeg ik ook de dochter van Mevr.v Drunen op bezoek om verslag uit te brengen over de toestand van haar moeder. Even later kwamen Hans en Afra binnen zij waren net terug van vakantie. Het was erg gezellig en tijdens mijn avondeten zijn zij met Hil iets gaan eten in het restaurant. Om een uur of 7 vetrokken zij weer.  

Donderdag 9 Juni.

Vandaag Röntgenfoto,s gemaakt van Hart en Longen. Mevr. van Drunen is vandaag onverwachts weer terug gebracht naar Beatrix Ziekenhuis in Gorinchem.

Vrijdag 10 Juni.

Zou ik voor een echo onderzoek om 10.30 uur naar de desbetreffende onderzoeksruimte gebracht worden maar dat was men vergeten en dat werd 15.30 uur. (schoonheidsfoutje) Ik werd met een rolstoel compleet met de benodigde apparatuur ( voor in het geval dat) naar de desbetreffende afdeling gebracht.Hier gaan ze met een roller over je lichaam en dan kan men tegelijkertijd op een scherm kijken hoe het hart functioneert hetgeen dus,vermoedelijk,digitaal kon worden opgeslagen. Het zou best kunnen dat men daar dan een mooie DVD van brandt.  

Zaterdag 11 Juni.

Het beloofde weer een mooie zonnige dag te worden. Een werkelijk uitzonderlijk lid van de verpleging  kreeg ineens het volgende idee. Hij organiseerde 2 rolstoelen en 2 verpleegsters .Een van de rolstoelen werd voorzien van de benodigde veiligheidsapparatuur. Vervolgens ging hij de afdeling rond om 10 patiënten te verzamelen.( Ook mijn persoontje) Toen gingen we in een rij naar de lift en kwamen we uiteindelijk in de tuin van het ziekenhuis terecht en daar kreeg ik na weken de gelegenheid om even frisse lucht in te ademen voor het eerst sinds een maand. Een geweldig idee! ( Ook al iets om nooit te vergeten)

Dinsdag 14 Juni.

Vandaag vond uiteindelijk het Elektrofysiologisch Onderzoek (EFO) plaats. De avond ervoor waren al de nodige persoonlijke voorbereidingen getroffen. Je werd met bed en al naar de desbetreffende onderzoeksruimte gebracht. Daar aangekomen mocht je op de onderzoekstafel gaan liggen en intussen was men druk bezig met het voorbereiden om alles volkomen steriel te maken en kreeg je ook allemaal lakens over je heen Boven je hoofd hing een grote röntgen camera en opzij een wand vol elektronica en de nodige schermen en aan het voeteneind zag je een glazen raamwerk waarachter zich ook een aantal medici bevonden. Alles bij elkaar net zo’n opname studio. Dr.Tuinenburg. kwam zich voorstellen en even later gaf hij het sein om te beginnen. Vanuit de lies, welke plaatselijk verdoofd was, werden er een aantal katheters door de aders naar mijn hart geschoven, het idee is een beetje eng, maar je voelde er niets van. Gevoelsmatig een flinke klus,want toen hij vertelde dat hij daar mee klaar was,dacht ik dat hij het onderzoek bedoelde. Na een korte pauze gaf hij de regiekamer opdracht om stapsgewijs de spanning op te voeren. Ook bij mij steeg de spanning langzaam want ik voelde mijn hart steeds feller bonzen.Ik kreeg de indruk dat ze de ritmestoornis gevonden hadden .Gelukkig dacht ik,maar hij was nog niet tevreden want men ging verder met het onderzoek. Dit bleek ook nodig want bij de volgende vindplaats ging mijn hart nog meer te keer. Ik kreeg het flink te pakken en op dit moment moet het geweest zijn dat ik dacht aan de proeven op mensen tijdens de tweede wereldoorlog .Een verschrikkelijk denkbeeld maar werkelijk gebeurd.  Het onderzoek ging verder en voor de derde keer was het raak. Bij een van deze stoornissen vroeg de dokter of dat gevoel overeen kwam met het gevoel dat ik had gehad op die bewuste Maandagmorgen. Ik heb hierop geantwoord : “dat zou heel goed mogelijk zijn “ maar ik ben er niet helemaal zeker van. Hij gaf dit direct door aan de regiekamer. Er kwam ook nog een vierde keer. Hiervan kan ik me niets of nauwelijks iets meer herinneren. Zeker is dat ik vreselijk in paniek raakte.Toen ik weer een beetje bij mijn positieven kwam, kreeg ik de geruststellende mededeling dat het onderzoek positief was verlopen maar dat men mij wel via een elektrische schok weer terug heeft moeten halen .Tijdens het totale onderzoek had de dokter voor mij  een geruststellende uitstraling  en had ik  het volste vertrouwen in hem en de noodzaak van dit onderzoek.Ik geloof, dat ik de dokter nog  bedankte voor de uitvoering van dit voor mij zeer belangrijke onderzoek en ondertussen had men de ruimte alweer vrijgemaakt voor de volgende patiënt.Tijdsduur van 11.00 – 14.00 uur Men belde de afdeling dat ze me konden halen en even later was ik met de lunch bezig.  

Woensdag 15 Juni.

Aan het einde van de middag raakte ik flink overstuur. Hil haalde de verpleging erbij. Het was hoog tijd voor een kalmeringstabletje. Met alle respect voor de verpleger die de situatie goed inschatte.  

Vrijdag 17 Juni.

Op het programma stond nu nog het inspannings ECG De tijd was nog steeds niet bekend, hetgeen tot gevolg had dat er eindeloos met het thuisfront is gebeld over de tijd dat men op bezoek kon komen. In de loop van de middag kwam Hil met Anja samen op bezoek en het was nog steeds niet duidelijk of het onderzoek nog doorging. Resultaat was dat ik steeds nerveuzer werd. Hil ging vragen of ik geen kalmeringstabletje kon krijgen. In verband met het onderzoek mocht dat niet. Eindelijk kwam er een bericht dat ik naar de onderzoeksruimte gebracht kon worden. Inmiddels was mijn bloeddruk tot ongekende hoogte gestegen. Het was zelfs zo hoog dat de verpleegkundige, ter plaatse, twijfelde of het onderzoek kon doorgaan. Maar Dr. Pronk. kwam en er werden de nodige voorbereidingen uitgevoerd,ECG maken,bloeddruk opmeten etc. Toen werd ik verzocht op de loopband plaats te nemen en er werd uitgelegd hoe het een en ander in zijn werking ging. Tijdens de proef zou er regelmatig de bloeddruk worden gemeten. Bij inspanning gaat hij normaal omhoog maar toen ik begon te lopen zakte hij bij mij tot een aanvaarbaar niveau, zover ik me dat kan herinneren. Na de eerste 3 min werd de helling van de loopband vergroot tot er weer 3 min waren verstreken. En weer werd het geheel opgevoerd .De kunst was om in het juiste ritme te komen en dat ging naar mijn idee wel goed. Toen het voor de 4e keer werd opgevoerd kreeg ik dat ritme niet meer te pakken en was het afgelopen, jammer want ik dacht nog wel een klein beetje energie in reserve te hebben. De dokter zei dat hij tevreden was, of ik dat ook was weet ik niet meer. Ik had me vooraf , heel druk gemaakt om deze proef te doen. Vermoedelijk uit angst dat ik er weer tussenuit ging maar het geheel viel dus erg mee waarbij ik me bedenk dat ik veel steun heb gekregen van de daarbij aanwezige verpleegkundige. Hoeveel maal er bloed geprikt is zou ik echt niet meer weten,  net als het maken van een ECG. Dagelijks natuurlijk ook bloeddruk, temperatuur en gewicht gemeten. Eindeloos pilletjes slikken. Maar dit is geen klachten opsomming want de manier waarop de verpleging dit verzorgde was gewoon geweldig Ik heb gewoon, zoals vele patiënten met mij, volle  bewondering voor de aandacht, het geduld en de liefde die men ontvangt van het gehele verplegend personeel en van een aantal in het bijzonder. Een groot aantal namen en/of gezichten zal ik dus absoluut niet meer willen vergeten. Het weekend van 18-19 Juni brak aan en dat betekende dat Hil bij mij een nachtje kwam logeren. Dat was toch wel heel bijzonder,’s middags arriveerde Hil op de afdeling compleet met een grote tas. (want ze had natuurlijk haar eigen kussen bij haar)en 2 gebakjes. We vermaakten ons prima en om 17.30 uur was er de avondmaaltijd voor ons beiden. Daarna was er dan de koffie en de avond vloog voorbij. Om 23.00 uur vroegen wij ons af of Hil soms ergens anders moest gaan slapen daar er nog steeds geen bed voor haar was. Ik ben toen naar de balie gelopen en heb met een smoes gevraagd of er voor mijn vrouwtje voor morgen een ontbijt was geregeld. Men zei toen dat de dagdienst dit geregeld had. Geweldig zei ik toen maar hoe zit het eigenlijk met de slaapgelegenheid ? Men zei: dit is toch geen probleem, er staat toch een bed , waarop ik antwoordde dat dit veel te link was daar men op de gang alle emoties kon waarnemen. “Oh we zijn helemaal vergeten om er een bed bij te zetten “ en het werd geregeld. De Zondag werd geopend met een ontbijt inclusief  het zondagse eitje ( maar we moesten hem wel samen delen  geen probleem). Al met al hebben we er samen heerlijk van genoten, onze speciale dank aan iedereen die dit mogelijk gemaakt heeft. Na al deze onderzoeken werd door het Medisch Team  van  Prof.Dr.Hauer. besloten om een ICD (Inwendige Defibrillator) te plaatsen.  

Maandags 20 Juni.

Na al deze onderzoeken werd door het Medisch Team  van  Prof.Dr.Hauer. besloten om een ICD (Inwendige Defibrillator) te plaatsen. Er vond een gesprek tussen hem. mijn vrouw en mij plaats om toestemming te geven voor deze implantatie. Zover ik mij kan herinneren kwam vandaag ook de Hr. Dammers in Utrecht aan voor verdere behandeling.  

Dinsdag  21 Juni.

Het was  dan zover, ik stond gepland als 2e vertelde men mij maar ook dit liep weer uit. Ik heb herhaalde malen naar huis gebeld en kon om 13.30 uur meedelen dat ik aan de beurt was. Ik werd weer met bed en al naar de kamer gebracht, waar ook de EFO had plaatsgevonden, niet geruststellend maar ik gaf me over aan de realiteit van dit moment. De ruimte werd weer in gereedheid gebracht en Dr.Tuinenburg. en een of meer assistenten namen links achter mijn plaats. Hij vertelde zo ongeveer wat hij ging doen. Jodium aanbrengen inkeping maken om de katheters aan te brengen die naar het hart werden geschoven en dan aan het kastje moesten worden aangesloten. Ik kreeg de indruk dat het niet helemaal wou vlotten, gezien het feit dat men aan het fluisteren was vlak bij mijn linker oor. Zit zeker weer net even iets anders in elkaar. Na verloop van tijd,ik weet absoluut niet hoe lang dit geduurd heeft, kwam een vrouwelijk lid van de aanwezige medici  mij het bewuste kastje,over mijn rechterschouder laten zien. “Dat is ie “ zei ze vriendelijk. Wat ik als antwoord heb gegeven weet ik niet meer. Na enige tijd voelde ik hoe men het kastje er liefdevol maar met harde hand aan het induwen was. Ik voelde op dat moment al mijn botten in mijn linkerschouder maar ook dat was van voorbij gaande aard. Hierna kreeg ik een roesje ,een lichte verdoving, om het kastje en de aansluiting met het hart te testen. (ff tjekke ). Er stond een verpleegkundige naast mij klaar met de elektrodes voor als het toch nog fout zou gaan. Toen ik weer bijkwam,was de dokter er met de mededeling dat de operatie geslaagd was. Ik heb hem en allen die hier bij betrokken waren bedankt voor hetgeen ze gedaan hadden. 13.45 uur naar beneden en om 16.45 uur weer terug op de afdeling. In de tussentijd was Hil ook gearriveerd. Dus was het weer bijna etenstijd, ik plat moest blijven liggen. Het menu was bami  die ik eerst zelf geprobeerd heb te eten maar dit lukte niet want er kwam meer in het bed terecht dan in mijn mond zodat Hil mij verder geholpen heeft. Hil kon de lunch op eten die er nog steeds stond .  

Woensdag 22 Juni.

Dit was een echte dag om bij te komen en verder zou de mogelijkheid er in kunnen zitten dat de defibrillator zou worden ingesteld door  Prof. Dr. Hauer. Ook vandaag weer de dag gevuld met het afluisteren en volop genieten van de muziek op de Mp3 speler die Hil samen met Rick met  regelmaat vernieuwde. O.a. Country,Jazz,Cajun muziek die mij herinnerde aan mijn reis naar New Orleans.  S’avonds  DVD kijken zoals ik vele avonden heb gedaan zoals Tina Turner, Woodstock, Oh Brother where are though en Nora Jones. Verder wat te tekenen. Ik dacht dat het ongeveer 16.45 uur was. Toen kwam de professor toch nog onverwachts voor mij langs om het klapkastje af te regelen. Ik moest op bed gaan liggen en een  grote sensor op mijn ICD houden, hij ging zelf op het randje van mijn bed zitten en met zijn  speciale laptop op de tafel  de ICD instellen. Dit beeld zal ik mijn leven nooit meer vergeten. Het kastje gaf ik bij deze de naam “ GABRIEL “ Na afloop gaf hij toestemming voor mijn ontslag morgenochtend. Dit is het uiteindelijke en hoopvolle resultaat van de ziekenhuisopname, onderzoeken en een naar in verhouding kleine medische ingreep.  

Donderdag 23 Juni.

Vandaag weer een hete dag. Maar ook de dag waarop de ontslag papieren in orde gemaakt zouden worden. Ik belde Hil op dat dit zou gebeuren maar dat het tijdstip nog niet bekend was. Hil had nog een andere afspraak namelijk mijn zoon Rick ophalen van Schiphol die geheel onverwacht terug kwam uit Chili. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om eindelijk naar de kapper te gaan , maar aan  de warmte die beneden en buiten heerste moest ik wel  even wennen. Dus om een uur of 3  kwamen zij in het UMC aan om mij op te halen, mooier had ik mij deze dag toch niet kunnen bedenken. De reis naar huis verliep ondanks  de warmte en de enorme files goed.Ik wil het Medisch Team van het,UMC te Utrecht, de cardioloog  Prof.Dr.Hauer. en zijn team, het Beatrix Ziekenhuis te Gorinchem en mijn huisarts Dr.G.N.Zee. bedanken voor alles wat zij voor mij gedaan hebben om mij een tweede levenskans te geven. Dit geldt uiteraard ook voor al het verplegend personeel van beide ziekenhuizen die mij, al die weken, met alle liefde verzorgd hebben. Nu kreeg ik ook de tijd om na te denken over de mate van blijken van belangstelling en zorg die ik gedurende mijn bijna 8 weken durende verblijf in het ziekenhuis heb moge ontvangen en bij deze een ieder bedanken. Hierbij denk ik in eerste instantie aan mijn lieve vrouw Hilda, kinderen, aangetrouwde kinderen, kleinkinderen en Lia's partner Jan . Het gebeurde vooral door persoonlijke bezoeken, telefoontjes, kaarten, bloemen en schitterende tekeningen van de kleinkinderen. Daarnaast denk ik zeker ook aan mijn buurvrouw Anja ( waar ik dus veel aan te danken heb en die ook zeer regelmatig op bezoek kwam) en Willem, Bas, Jolanda,Tamara en Arjan, Kees en Annemarie. En nog vele andere die blijken van belangstelling hebben getoond! Inmiddels ben ik weer een paar weken thuis en zijn we langzaam aan weer aan het proberen de draad weer op te pakken. Vooral in de eerste dagen was er veel onrust en onzekerheid en moest ik toch zo af en toe aan de medicijnen om tot rust te komen maar gevoelsmatig gaat het elke dag weer een stukje beter Nu,samen met Hilda, probeer ik elke dag weer een wandelingetje te maken in de vrije natuur en dat lukt ons al wonderwel. Voorzichtig durven we zelfs af en toe ook nog iets verder te denken dan de dag van vandaag.  

Heb dit verslag opgemaakt samen met mijn vrouw nadat ik al een paar weken thuis was en zover als wij ons dat kunnen herinneren.